ตั้งชาปณกิจเด็กน้อยน่ารัก ณ บนเตียงนอน แค่กๆๆๆ ผมป่วยมากี่วันแล้วเนี่ย? ผมเฝ้ามองนาฬิกาบนฝาผนัง และมองดูปฎิทินที่แขวนอยู่ "หา! นี่มันบ่าย 2 แล้วนี่หว่า แล้วพรุ่งนี้ตรูจะตื่นทันไปเรียนพอเศษมั้ยว้า?!!" ผมคลั่ง และเหม่อมองไปรอบๆ ทำไมแม่ตรูไม่ปลุกฟะ

นี่ก็วันที่ 8 แล้ว หลังจากพี่ชอยของผมกลับไปใช้ทุนหมอที่ต่างจังหวัด ก็เลยมาเกือบหนึ่งเดือนเต็มๆแล้ว.. วันเวลาที่ผมได้คุยกับพี่ชายที่รักนั้น ช่างผ่านไปเร็วเสียจริง ทั้งๆที่อาทิตย์แรก ผมร้องเพลงคิดถึง+อกหักไปทั้งอาทิตย์เต็มๆ

และก็เป็นช่วงเดียวกับช่วงที่โรคหัวใจกำเริบ เลิฟ ละ ละ เลิฟ เลิฟ เลิฟ ไม่ใช่ครับ - -" อาการที่น่าเป็นห่วงมันก็เกิดขึ้นทันที จี้ดดดด--------! ผมรู้สึกแปล้บขึ้นมาที่หัวใจทันใด มันช่างทรมานและเจ็บปวดซะเหลือเกิน

ผมไออกมา เพื่อให้มีออกซิเจนไปหล่อเลี้ยงหัวใจ เริ่มจากสูดหายใจลึกๆ ปอดและกระบังลมทำงานเต็มที่ นี่เป็นวิธีและขั้นตอนที่ถูกต้อง เมื่อมีอาการหัวใจวายเฉียบพลัน แต่สำหรับผม มันไม่..! การสูดหายใจลึกๆทำให้หัวใจของผมทันเต้นช้าลงและขยายตัวเหมือนใจจะขาด! ผมพยายามไออกมา และมันก็ออกมา! เลือด และ สเลด (สเลดมาจากไหนฟะ)

ผมลุกขึ้น พยายามทรงตัวให้ดีที่สุด ผมหันหลังไปมองโปสเตอร์เทะสึกะ มันจ้องมองผม และผมก็ยิ้มให้มัน ผมเดินไปกินไบโซวอนเพื่อแก้ไอ (55+) นั่นแหละโรคที่ผมเป็นจริงๆ โรคหัวใจแค่มาเยี่ยมเอง

อาการโรคเครียดอาจจะทำให้เกิดโรคหัวใจแบบผมได้เหมือนกัน แต่มันก็อยู่ในขั้นวินิจฉัยแหละ ผมเริ่มปวดหัว ปวกจากขมับ ลามไปถึง เบ้าตา!เมื่อวานผมไม่ได้เล่นคอมนะ ทำไมมันถึงเจ็บเช่นนี้ ผมทำอะไรไม่ได้กลับการปวดหัว ซึ่งหลังจากตอนนั้น ผมก็ปวดไปอีก 7 วันทีเดียว

วันที่ 9 เมษายน ผมเดินทางไปสยาม เพื่อเรียนพิเศษพร้อมกันกับอาหารโรคหัวใจ และไอเลิฟยู มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย วันนั้นผมแค่ไออย่างเดียว ไอมันทั้งวันเลย

ใกล้จบคอร์สเมื่อวันที่ 24 ผทโดนพวกผู้ชายมันรุม มันรุมกันนั่ง แล้วก็คุยๆๆๆ ผมรำคานมาก ผมหลุดปากอกไปว่า..

"วินนิ่งกันมั้ย? สาด!!!!"

ผมคิดในใจว่าไม่น่าไปหาเรื่องมันเลย เพราะผมไม่เคยเล่นวินนิ่ง (- -") แต่ช่างมันเหอะ การไปหาเรื่องพวกวัยรุ่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ เรื่องที่ใหญ่จริงๆคือเรื่องที่ผมตะโกนตอนครูสอนต่างหาก ผมกล่าวคำขอโทษ และส่งสายตาเย็นชาไปทางพวกวัยรุ่นชายประมาณ10คน และ10 คนนั้นก็ไม่ได้สนใจผมหรอก เพราะมันกำลังคุยอยู่ แต่ที่ผมหงุดหงิดใจจริงๆก็คือวัยรุ่นหญิง เพศเดียวกับผทน่ะแหละ ที่ไม่รู้ว่า มันจะไปเป็นเมียใครแน่ ระหว่างทอม กับ ผู้ชาย?

ผมกลับบ้าน และผมก็อาการกำเริบอีกครั้ง วันนั้นผมไปหาหมอวรวิทย์ ให้ยาผมมากินแค่ 2-3 วัน ไอบ้า ยาปฎิชีวนะนะเฟ้ย กะจะให้กรูป่วยหนักกว่าเดิมหรอวะ

หลังจากนั้น ผมก็ไปหาหมอสุวรรณณี ที่ร.พ.วิชัยยุทธ ผมนั่งรถไปเรื่อยๆ ผ่านไปถึงรามา ณ ที่นั่น ที่ๆพี่สุดที่รักของผมอาศัยอยู่มาเป็นเวลา 10 ปีเต็ม ผมชายตามองและก็ แปล้บ! โรคหัวใจอีกแล้วตรู ผมสังเหตุได้ว่าผมเป็นโรคเครียด เพราะผมหายใจเบามาก และก็คิดได้ว่าอาการโรคหัวใจนั้น แค่มันมาพร้อมกับโรคเครียดนั่นเอง...

คิสะ... มันคือคนที่พาผมไปตัดผม ไอหน้าตุ้ดเอ้ยยย! เป็นผู้ชายริอาจอยากตัดทรงแบบบนี้ อั่ก มันคือทรงลูเคีย ครับท่าน... นั่นแหละ เรื่องที่ผมเครียด คือ ผมยาวไม่ทัน...

อาการก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ หมอแค่ให้ยาเม็ด ยาแคปซูล ยาน้ำ ยาปฎิชีวนะปีแปะช้วยไหล่ ช้อนชา ช้อนคาว ความดัน 110 / 90 นี่มันโอเคไหมครับเนี่ย ได้โรคไซนัสมาด้วยแต่วันนั้นก็จ่ายตังไปแค่ 700 เองครับ ^o^

จนกระทั่งถึงวันนี้ ผมยังกินยาไม่หมดเลย แถมมีสเลดเพิ่มขึ้นอีกแน่ะ ไหนว่าละลายเสมหะไงฟะ เอาเหอะ ผมมองกลับไปหาเพื่อนๆชาวเรนะ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมมีโปรเจคหมีแพนด้าแล้วครับ อุอุ มองไปหาเพื่อนที่ร.ร. ไม่เห็นมีหน้าไหนซักคน - - ช่างมันเหอะ ผมก็ไม่คิดถึงมันเหมือนกัน ตอนนี้ขอผมตั้งใจเรียนหนังสือก่อนนะคร้าบบบ!

โรคปูทันริซึ่มยังคงอยู่ต่ออีกนิด เมื่อผมรับประทานยาไอสไตล์ก็คงจะหายไปเอง - - เอาล่ะ คงถึงเวลาที่ผมต้องต่อสู้มั่งแล้ว ผมจะก้าวเดินไปข้างหน้า จะไม่หันหลังกลับมาอีก และที่ปลายขอบฟ้า ผมจะเป็นคนสร้างโลกที่ดีกว่านี้เอง...